Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018


Stephen Hawking was born on January 8, 1942, and, by that feat, managed to match, twice, odds of the magnitude of one-to-thee hundred and sixty five: He was born on the exact 300th anniversary of the death of Galileo Galilei (2/15/1564-1/8/1642) and he passed away on 3/14/2018, the 139th anniversary of the birth of Albert Einstein (3/14/1879-4/18/1955)
Stephen Hawking and Carl Sagan were, single-handed, responsible for making science and the Universe approachable to billions of human beings who would otherwise not had the opportunity to phrase the fundamental questions: What, Where and Why Are we? Questions without which existence would be meaningless.
For as long as our point of view is anthropomorphic, expecting the universe to conform to our experience, rather than comprehending our existence as a co-substantial part of a wondrous and magnificent Universe, we will not find the "wings" by which to fly in the heavens where Stephen and Carl soared, and will continue to soar.
Spacetime is so much more, and different, than what our biology and central nervous system can grasp. But we may always try. As they did. More importantly, share it with others. As they did.

Hawking Quotes:

On the universe...
"It would not be much of a universe if it wasn't home to the people you love."

On scientific discoveries...
"I wouldn't compare it to sex, but it lasts longer."

On persistence...
"However difficult life may seem, there is always something you can do and succeed at. It matters that you don't just give up."

On life...
"So remember, look at the stars and not at your feet."
"Never give up work. Work gives you meaning and purpose and life is empty without it"
"If you are lucky enough to find love, remember it is there and don't throw it away"

On intelligence...
"I would never claim I am the most intelligent person in the world. People who boast about their IQ are losers."

On living with a disability...
"My advice to other disabled people would be, concentrate on things your disability doesn't prevent you doing well, and don't regret the things it interferes with. Don't be disabled in spirit, as well as physically"

On an imperfect world...
❝Without imperfection, you or I would not exist❞

On space...
"May you keep flying like superman in microgravity."
"I believe that the long-term future of the human race must be in space. The human race shouldn't have all its eggs in one basket, or on one planet."

On staying cheerful...
"Life would be tragic if it weren't funny"

On euthanasia...
"The victim should have the right to end his life, if he wants. But I think it would be a great mistake. However bad life may seem, there is always something you can do, and succeed at. While there's life, there is hope"

On artificial intelligence...
"The development of full artificial intelligence could spell the end of the human race. It would take off on its own, and re-design itself at an ever increasing rate... Humans, who are limited by slow biological evolution, couldn't compete, and would be superseded"

On the possibility of contact between humans and aliens...
"I think it would be a disaster. The extraterrestrials would probably be far in advance of us. The history of advanced races meeting more primitive people on this planet is not very happy, and they were the same species. I think we should keep our heads low"

On space colonies...
"I don't think the human race will survive the next 1,000 years, unless we spread into space. There are too many accidents that can befall life on a single planet. But I'm an optimist. We will reach out to the stars"

On the end of the universe...
"It will take about a thousand million million million million years for the Earth to run into the sun, so there's no immediate cause for worry!"

On God...
"God may exist, but science can explain the universe without the need for a creator."
"The scientific account is complete. Theology is unnecessary."

On women...
"My [physician assistant] reminds me that although I have a PhD in physics, women should remain a mystery."

On humanity...
"We are just an advanced breed of monkeys on a minor planet of a very average star. But we can understand the Universe. That makes us something very special" 

On why the universe exists...
"If we find the answer to that, it would be the ultimate triumph of human reason - for then we would know the mind of God"

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018


Από την γενέτειρα του φασισμού, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και καληνύχτα!

Είχαμε εκλογές και ιδού τα αποτελέσματα: Αν αφού διαβάσετε αισθάνεστε μπερδεμένοι και δεν καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε, το ίδιο αισθάνονται και οι Ιταλοί.

Στους παρακάτω χάρτες της Ιταλίας, το μπλε αποδίδει το σύνολο των κομμάτων από κεντροδεξιά έως ακροδεξιά. Το κόκκινο συμβολίζει τα κόμματα της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Το κίτρινο συμβολίζει το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είναι εναντίων των πάντων χωρίς να έχει ενοχληθεί να μας πληροφορήσει τι υποστηρίζει, αν βέβαια υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι στο οποίο να μην αντιτίθεται. 

Γιατί τρεις χάρτες, θα ρωτήσετε.
Ο χάρτης αριστερά είναι αποτελέσματα ανά διοικητική περιοχή.
Ο χάρτης στη μέση είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας αριθμός υποψηφίων ανάμεσα από μια μεγάλη ομάδα υποψηφίων.
Ο χάρτης στα δεξιά είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας υποψήφιος ανάμεσα από μια ομάδα υποψηφίων.

Και πάλι, αν αυτό σας μπερδεύει μην ανησυχείτε. Έτσι είναι και εδώ.

Ο μεγάλος χαμένος είναι το Δημοκρατικό κόμμα που έπεσε στο 18,8% και ο Ρέντσι ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα ξαναπαραιτηθεί.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο το είχε ιδρύσει ο κωμικός Μπέπε Γκρίλο ο οποίος τις ημέρες των συλλαλητηρίων του τις ονόμαζε «Ημέρα του Άντε και Γαμήσου!» (Ημέρα Βα Φανκούλο) αλλά τώρα του κόμματος ηγείται ένα παιδί 31 ετών. Οι πέντε αστέρες έφτασαν ψηλότερα από όλους με 32,4%.

Άλλος χαμένος είναι ο Μπερλουσκόνι (που θα τον θυμάστε από τα πάρτι οργίων Μπούγκα-Μπούγκα όταν πλήρωνε για σεξ με ανήλικες τα Σαββατοκύριακα καθώς φοροδιέφευγε τις εργάσιμες μέρες) και πήρε 14,1%.

Άλλος κερδισμένος η Λέγκα του Βορά με 17,6%, το κόμμα που θέλει να αφήσει τους πρόσφυγες να πνιγούν, να δολοφονήσει όσους δεν πνιγούν, και να κόψει την Ιταλία στα δύο αφήνοντας τον Νότο να μοιάζει με την Ελλάδα.

Πιθανή συνεργασία μπορεί να γίνει μεταξύ Πέντε Αστέρων και Λέγκας μια που μαζί φτάνουν το 50%. Αν και είναι δύσκολο να συνεργαστεί με οποιονδήποτε το Πέντε Αστέρες μια και είναι δεδηλωμένα εναντίων όλων. Πάντως, το πρόσωπο κλειδί σε οποιαδήποτε συνεργασία θα είναι μάλλον ο Μπερλουσκόνι.

Θα μπορούσαν να συνεργαστούν η κεντροαριστερά, κεντροδεξιά και Λέγκα εναντίων των Πέντε Αστέρων, αλλά ούτε αυτό το βλέπουν πολλοί.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς πραγματικά την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία διαχρονικά, ας πούμε από τον Β’ Παγκόσμιο ως σήμερα.

Εδώ, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από όσο φαντάζεστε θυμούνται τον Μουσολίνι θετικά. Ο Φασισμός εδώ δεν έχει την έννοια που του δίνει ο υπόλοιπος κόσμος μπερδεύοντάς τον με τον Ναζισμό. Εδώ ο Φασισμός, όπως εννοεί και η ονομασία στα Ιταλικά, βρίσκεται πιο κοντά στην έννοια της αναβίωσης της δόξας των Λεγεώνων και του Ιταλικού εθνικισμού.

Πολλοί άλλοι ταυτίζονται ως «Κομουνιστές» αλλά ο Ιταλικός Κομουνισμός δεν έχει καμία σχέση με τον Κομουνισμό όπως τον γνωρίζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος --και κανονικά θα έπρεπε να λέγονται Ουμανιστές και όχι Κομουνιστές, αλλά, στην Ιταλία ο Ουμανισμός είναι αυτό που θεωρούνε «Κομουνισμό».

Η σημερινή κατάσταση είναι απ’ ευθείας απόρροια του προβλήματος των περισσοτέρων από 600.000 προσφύγων που έφτασαν στην Ιταλία και τώρα χρησιμοποιούνται από συνεταιρισμούς σαν αγελάδες για άρμεγμα Ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά πέρα του να προσφέρουν μια εντελώς καινούργια διάσταση στην δόξα της Ιταλικής διαφθοράς, οι πρόσφυγες δυστυχώς φαίνονται και είναι ορατοί στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, γεγονός απαράδεκτο για πολλούς.

Επίσης η σημερινή κατάσταση είναι απόρροια της συνειδητοποίησης ότι το κόμμα που κυβερνούσε μέχρι σήμερα, το Δημοκρατικό, πρώην σοσιαλιστές, πρώην Κομουνιστές, έφεραν στην καθημερινότητα, εκτός από τους πρόσφυγες, και μνημειώδη διαφθορά.

Πιθανότατα πηγαίνουμε για χάος, εδώ στην χώρα που είχε 65 κυβερνήσεις τα τελευταία 70 χρόνια. Ποιο εξειδικευμένα, αυτό εννοεί ότι για το εγγύς μέλλον η απέραντη γραφειοκρατία και βαθιά συστημική διαφθορά ίσως να διακοπεί προσωρινά για μια περίοδο χάους.

Εμείς, αυτά. Εσείς πως τα πάτε;

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018


  Χρόνια μας πολλά, η Αποθήκη Σκέψης έγινε σήμερα 8 χρονών και μπήκαμε στον ένατο.  

Χ Ρ Ο Ν Ι Α  8  ~  Α  Π  Ο  Θ  Η  Κ  Η     Σ  Κ  Ε  Ψ  Η  Σ      ~    T  H  O  U  G  H  T  S     W  A  R  E  H  O  U  S  E   ~   8  Y E A R S

Year Posts Posts every x  days Hits Hits per day Comments Comments per day Comments per post
2010-11 126 2.90 14051 38.50 640 1.80 5.10
2011-12 155 2.40 19420 53.20 1290 3.50 8.30
2012-13 168 2.20 27538 75.40 1122 3.10 6.70
2013-14 204 1.80 23435 64.20 503 1.40 2.50
2014-15 235 1.60 22517 61.70 382 1.00 1.60
2015-16 213 1.70 28194 77.20 482 1.30 2.30
2016-17 122 3.00 12678 34.70 154 0.40 1.30
2017-18 32 9.60 7495 20.50 58 0.20 1.80
Total 1255 155360 4631
2.31 53.18 1.59 3.70

Το μπέησμπωλ είναι ένα παιγνίδι η σημασία του οποίου βασίζεται στην στατιστική. Ο κάθε άνθρωπος που το αγαπά δεν μπορεί να το κατανοήσει χωρίς την στατιστική, τους αριθμούς, τους μέσους όρους της απόδοσης κάθε παίκτη και κάθε ομάδας. Είναι φυσικό στην σφαίρα των μπλογκ να κατηγορηθεί κανείς σαν ναρκισσιστής όταν παρουσιάζει την στατιστική του μπλογκ του, και ακόμα χειρότερα ότι γράφει για να παίρνει σχόλια. Όμως αυτό δεν είναι εντελώς σωστό από την οπτική του παιγνιδιού.

Αυτό που μαθαίνει κανείς από τους αριθμούς είναι ότι στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα το ενδιαφέρον έχει πέσει κατακόρυφα. Ενώ το προϊόν βελτιώνεται, η κατανάλωση πέφτει και ως εκ τούτου η παραγωγή. Που πήγανε οι καταναλωτές? Η εύκολη απάντηση είναι ότι πήγανε στα αμεσότερα κοινωνικά μήντια, στο φέησμπουκ κλπ. Και, πράγματι, πολλοί μπλόγκερς κατέφυγαν στην αμεσότητα και λιτότητα μερικών αράδων και εύκολων «μου αρέσει» αντί στην περισσότερο απαιτητική σφαίρα του ολοκληρωμένου κειμένου και των σχόλιων βασισμένων σε σκεπτικό.

Είναι κάτι σαν ένα συλλαλητήριο στην Αθήνα: Είναι πιο εύκολο να πει κανείς ότι οι διαδηλωτές ήταν ενάμισι εκατομμύριο, κι’ ας χωράει η Αθήνα 380.000 το πολύ, όταν δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει τα λεγόμενά του με ανάλυση και στοιχεία.

Επίσης βλέπουμε ότι η αλληλεπίδραση σχολιασμού αυτές τις μέρες συμβαίνει πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για προσωπικές δημοσιεύσεις παρά όταν πρόκειται για θέματα που απαιτούν γνώμη και σκέψη.

Η οποιαδήποτε κοινωνία, σαν έννοια, βασίζεται στην συζήτηση (την θετική και εποικοδομητική αλληλεπίδραση). Μια συζήτηση όμως είναι εποικοδομητική όταν ο κάθε συζητητής αποδίδει αξία στο να κατανοήσει την οπτική του άλλου αντί μόνο στο να εκθέσει την δική του. Και ίσως αυτές τις μέρες είναι περισσότερο ενδιαφέρον να λέει κανείς το τσιτάτο του παρά να προσπαθεί να κατανοήσει την σκέψη κάποιου άλλου. Ιδίως όταν βλέπουμε ότι οι φαντασιώσεις ενός λαού διαλύθηκαν σε κοπανιστό αέρα όταν ψήφισαν και την τελευταία παράταξη που είχε μείνει να τις υπόσχεται. Η είσοδος της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας σε κώμα χρονολογείται ξεκάθαρα από την είσοδο ενός συγκεκριμένου κόμματος στην κυβέρνηση.

Αυτό δηλαδή που μας προτείνουν οι αριθμοί είναι ότι οι καταναλωτές του προϊόντος των μπλογκ ζητούν κάτι το περισσότερο στιγμιαίο καθώς περνάει ο καιρός, και έτσι πηγαίνουν στο φέησμπουκ όπου η άναρθρη κραυγή είναι περισσότερο δεκτή από την ανάγκη για υπευθυνότητα τεκμηριωμένης πρότασης, γνώμης ή αντιπαράθεσης.

Όσοι έχουν απομείνει να δημοσιεύουν αναρτήσεις στα μπλογκ τους, αναρωτιούνται μπας και ήρθε η ώρα να το κλείσουνε, και οι περισσότεροι το έχουν ήδη κλείσει από καιρό. Τα σχόλια έχουν μειωθεί στο ελάχιστο και τα λίγα που γίνονται ακόμα έχουν χάσει την εμβάθυνση που είχαμε στα μπλογκ μέχρι πριν δυό-τρία χρόνια. Αυτό όμως, κατά την γνώμη μου, δεν είναι λόγος να κλείσει ένα μπλογκ. Κατά την γνώμη μου τα μπλογκ «χτίζουν» ενώ το φέσημπουκ ή το τουίτερ «γκρεμίζουν».

Η Αποθήκη Σκέψης δεν θα κλείσει γιατί πρέπει κάπου να αποθηκεύσω τις σκέψεις μου όταν μου τυγχάνουν. Σίγουρα όμως η συχνότητα περνάει μια εποχή σκελετωμένων αγελάδων…


Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018


Ιδού και η πρώτη ανάρτηση του έτους 2018 της Κοινής Εποχής… μάλλον η τελευταία του όγδου έτους του μπλογκ, το οποίο μπλογκοέτος αλλάζει κάθε 7 Φεβρουαρίου –στην ερχόμενη επέτειο, μπαίνοντας στο ένατο έτος, θα έχει πίσω του 1.260 αναρτήσεις και 8.550 σχόλια συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου. Και από 8 Φεβρουαρίου 2018, βλέπουμε…

Τι να πούμε, τι, για να γράψουμε και καμιά ανάρτηση; Να πούμε για τον παλιάτσο τον Τραμπ και τους ανίδεους που τον ακολουθούν πιστεύοντας ότι έτσι νομιμοποιούν την ηλιθιότητά τους αν όχι τον ρατσισμό τους; Να πούμε για την Περιστέρα που κλαίει στην επέτειο του δημοψηφίσματος επειδή ο εκλεκτός της, λέει, πήρε την κυβέρνηση αλλά όχι την …εξουσία; Να πούμε για την άπειρη ελαφρότητα της βλακείας που δέρνει τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης όταν μεταφέρουν ειδήσεις ή ιστορίες από το εξωτερικό με κακή ή ελλιπή μετάφραση χωρίς οι μεταφραστές δημοθιογλάφοι να έχουν ιδέα περί του αντικειμένου το οποίο μεταφέρουν σε εκείνους που τα ξέρουν όλα καλύτερα από όλους ούτως ή άλλως; Η αλήθεια είναι πως ότι και να γράψουμε η Ελλάδα έχει αλλάξει τόσο πολύ τα τελευταία δυό-τρία χρόνια που, να κι’ αν το γράψουμε, να κι’ αν δε το γράψουμε. Έχει πέσει απάθεια από το πολύ ζάναξ μάλλον. Ή ίσως η απάθεια να οφείλεται στο ότι ο Ελληνικός λαός ψάχνεται και δεν αφουγκράζεται ποιόν να ακολουθήσουνε μια που κανείς πια δεν τους λέει ότι «λεφτά υπάρχουνε». Όσους ψηφίσανε τους ψηφίσανε και οι υποσχέσεις για λεφτά που υπάρχουνε μας τελείωσαν. Απογοήτευση.

Τουλάχιστον στις Βρυξέλες βαρεθήκανε πια με το Ελληνικό και αποφασίσανε να παριστάνουνε ότι η οικονομία πάει φίνα και τα καταφέραμε όλοι πολύ καλά. Οπότε, τώρα όποιος δεν έχει λεφτά μπορεί να το αποδίδει στον εαυτό του μια και η κρίση ξεπεράστηκε πλέον κατά τις Βρυξέλες και κατά την κυβέρνηση. Εις υγείαν!

Ή να πούμε για το ότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης άρχισαν ανοικτά πλέον να κάνουν ρεπορτάζ σχετικά με την επαίσχυντη κατάσταση ντροπής που επικρατεί στα Ελληνικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως προσφύγων. Το σκεπτικό είναι, λέει, ότι αν τους μεταχειριζόμαστε, με τα παιδιά τους, χειρότερα από γουρούνια, ίσως να σταματήσουν να έρχονται και να προτιμήσουν να μείνουν στη χώρα τους και να πεθάνουν από πόλεμο αντί από τις συνθήκες που βρίσκουν στην Ελλάδα.

Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ τώρα τελευταία. Έχει σταματήσει να σκέπτεται, έχει χάσει κάθε μέτρο και σταθμό λογικής, μόρφωσης και ηθικής. Σιγή. Απάθεια. Απογοήτευση.

Όχι όμως εδώ. Εδώ, στο μικρό μας χωριουδάκι στα βουνά, η ζωή είναι υπέροχη και ευλογημένη. Μια όμορφη χαρούμενη ζωή στο σπιτάκι μας, με το τζάκι μας, την κουζίνα μας, και τον καναπέ μας δίπλα στο παράθυρο προς το άπειρο. Τον Απρίλιο κλείνουν δέκα χρόνια από τότε που παρκάρισα την κόκκινη αδελφούλα, το Τσεροκή, δίπλα στο Ηρώο και συνάντησα την Μαργαρίτα με την πράσινη αδελφούλα, το Λαντ Ρόβερ, και το υπηρεσιακό πιστόλι στη ζώνη.

Εδώ η ζωή είναι ωραία.
Και από εδώ βλέπουμε κι’ οι δυό μας τον κόσμο όπως τον έβλεπε ο χαζός στο τραγούδι των Μπητλς, The Fool on the Hill.

Day after day, alone on a hill
The man with the foolish grin is sitting perfectly still
Nobody wants to know him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
His head in a cloud
The man with a foolish grin is talking perfectly loud
But nobody wants to hear him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
But nobody wants to know him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017


Αυτές τις μέρες είναι παράδοση να ευχόμαστε για τις γιορτές και για τον καινούργιο χρόνο.
Φέτος αποφάσισα να αντιμετωπίσω την σαιζόν από μια στάση εκτίμησης της αλήθειας.

Όσον αφορά τα Χριστούγεννα, θα ήταν πιο ενήλικο να μιλούσαμε για το χειμερινό ηλιοστάσιο, γιατί όπως όλοι ξέρουμε αλλά δεν το λέμε, αν (εάν) ο Γεσουά από την περιοχή της Ναζαρέτ ήταν πράγματι ιστορικό πρόσωπο, σίγουρα δεν γεννήθηκε στην Βηθλεέμ, σίγουρα η μάνα του δεν ήτανε παρθένα, και σίγουρα δεν χιόνιζε, δεν είχε έλατα και δεν του έφεραν δώρα τρεις σοφοί/αστρολόγοι/βασιλιάδες καθώς ψάλλανε οι βοσκοί…

Όσο για τον καινούργιο χρόνο… Είναι πλέον κοινό μυστικό ότι η ανθρωπότητα πάει στο διάολο και ένα σκοτάδι και αρνητικότητα και βαθιά άγνοια σκεπάζουν τα πάντα με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Η γνώση δεν είναι πια της μόδας.
Δεν υπάρχει πλέον δημιουργικότητα.
Θάμπωσε το όραμα για το μέλλον.

Κι’ έτσι θα σας στείλω από εδώ μια μόνο ευχή, που να τα καλύπτει όλα, με όλη μου την καρδιά και την αγάπη.

Σας εύχομαι να δώσετε δώρα, και να δώσετε αγάπη, και να δώσετε στους άλλους όσον από τον εαυτό σας μπορείτε, και να βρείτε ένα ειρηνικό, ήσυχο μέρος, που να σας προσφέρει ότι χρειάζεστε για να ζήσετε, με αγάπη για την ύπαρξη, και να ζήσετε εκεί, με υγεία.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017


Σοφία ορθή. Τέτοιο πράμα δεν υπάρχει, διότι, αγαπητοί, ο καθένας πιστεύει την Σοφία του ορθή, άρα καμία δεν είναι. 

Σοφία: φίλος (της). Το να είσαι φίλος της Σοφίας είναι βέβαια πιθανό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταφέρνεις να την κρατήσεις χεράκι-χεράκι, πόσο μάλλον να επιτύχεις οποιοδήποτε είδος ή βαθμό συνουσίας, με την Σοφία, ορθή ή μη. Μπορείς πάντως να λες ότι είσαι φιλόσοφος, και αυτό αρκεί.

Ο θεωρούμενος μέγιστος φιλόσοφος όλων των εποχών, μάλιστα, αυτοκτόνησε για να αποδείξει ότι εκείνος είχε δίκιο, ρε, κι’ όχι οι άλλοι που τον κατηγορούσαν ότι πασπάλιζε τους νέους της κοινωνίας, να τους κάνει κι’ εκείνους φιλόσοφους... Και δεν άφησε τίποτα γραπτό. Το τι έλεγε το θυμόμαστε γιατί ένας κολλητός του τα έγραψε όλα, όπως τα θυμότανε, μη και τα ξεχάσουμε.

Οι καθώς πρέπει φιλόσοφοι, ανεβάζουν τον δρόμο ψηλά γιατί αν τον άφηναν, τον δρόμο, κάπου χαμηλότερα που να μπορούσαν όλοι να τον διαβούν, τότε όλοι θά ‘τανε φιλόσοφοι και δεν θα είχε το επάγγελμα τίποτα το ιδιαίτερο να επιδείξει.

Έτσι και φιλόσοφος πει απλά πράματα όπως το να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, να μοιράζεστε αυτά που έχετε με εκείνους που δεν έχουνε, και τέτοια, τότε δεν είναι φιλόσοφος, αλλά κουμούνι, ή Θεός.

Διότι το δύσκολο μπορείτε να το βάλετε σ’ ένα κάδρο κρεμασμένο ψηλά σ’ ένα ντουβάρι και να το θαυμάζετε, και να λέτε κιόλας «είδες ο παππούς τι έλεγε; Είμαστε από καλή οικογένεια, ρε! Όχι σαν τους άλλους που κρεμόντουσαν απ’ τα δέντρα όταν ο παππούς πασπάλιζε τους νέους…» Αλλά, το εύκολο, του να μοιράζεστε τα αγαθά σας και να τους αγαπάτε όλους, δε σφάξανε και κάποιο λάκκο έχει η φάβα, δηλαδή τι φιλόσοφος, ο τύπος, ταραχοποιός ξυπόλητος! Εκτός βέβαια αν καταφέρνετε να επαναλαμβάνετε εκείνα που έλεγε χωρίς να τα εφαρμόζετε, επιβάλλοντας σε άλλους να τα κάνουνε, οπότε και γίνεστε σοσιαλιστές.

Το αντίθετο του σοσιαλισμού είναι ο φασισμός, διαχωριζόμενος 1) στην επιθυμία να αναζωπυρώστε την αυτοκρατορία που είχατε πριν 2.000 χρόνια, ο οποίος είναι φασισμός του χιλίαρχου των λεγεώνων,  ή, 2) στην εμμονή ότι συνδέεστε με γενεαλογικό δέντρο φιλόσοφων και ο κόσμος σας χρωστάει, ο οποίος είναι φασισμός του μαυρομάτη (Τουρκιστί: «Καραγκιόζ»).

Το σπέρμα που σε δυό μόνο αιώνες αφού γράφτηκε  γέννησε την φιλοσοφία, αλλά και την δυτική λογοτεχνία, ήταν δύο ποιήματα που αφηγούνταν πως κάποιος έκλεψε κάποιου άλλου την γυναίκα και πήγανε όλοι να τον κυνηγήσουνε αλλά έπρεπε πρώτα να δολοφονήσει ένας αρχηγός την κορούλα του για να φυσήξει αέρας. Μετά δεν μπορούσανε δέκα χρόνια να μπούνε μέσα μέχρι που κάποιος σκαρφίστηκε να τους δουλέψει κάνοντάς τους ένα δώρο το οποίο βγήκε απάτη, και μετά ο έξυπνος έκανε άλλα δέκα χρόνια να γυρίσει σπίτι του όπου δολοφόνησε όσους γλυκοκοιτούσαν την γυναίκα του είκοσι χρόνια μόνη της… Αυτό γράφτηκε πριν 2.800 χρόνια.

Πριν 2.600 χρόνια εμφανίστηκαν οι φιλόσοφοι, οι οποίοι κράτησαν κάπου τρεισήμισι αιώνες, από τον Θαλή μέχρι τον Αρχιμήδη και τον Ερατοσθένη. Και σε αυτά τα 350 περίπου χρόνια εκεί στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης στηρίχθηκαν κάπου 800 χρόνια αρχαιότητας, 1.100 χρόνια σκοταδισμού, και κάπου 450 χρόνια αναγέννησης.

Η αναγέννηση μας επέτρεψε να 1) εφεύρουμε μια ύλη που ονομάζεται «πλαστικό» και γεμίσαμε τους ωκεανούς με πλαστικά μπουκάλια και σακούλες, 2) να χρησιμοποιήσουμε ορυκτά που τα καίμε για να γεμίσουμε τον αέρα διοξείδιο του άνθρακα ώστε να πάθουμε ασφυξία καθώς θα ιδρώνουμε από την ζέστη, και 3) να δημιουργήσουμε συσκευές βασισμένες στο άτομο του Δημόκριτου (φιλόσοφος), οι οποίες μπορούν να αφανίσουν την Γη σε δευτερόλεπτα αντί για τις δεκαετίες που χρειάζεται η πανούκλα.

Και, καθ’ όλα αυτά ζούμε με την περηφάνεια ότι το είδος έβγαλε φιλόσοφους.
Το Φέησμπουκ της Σοφίας έχει μιλιούνια φίλους και παίρνει πολλά «λάικ!» («Μου αρέσει!»).

Ας ακούσουμε όμως τι λέει ο βάρδος, σχετικά με το τι είναι η ζωή:
«Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά, ένας φτωχός ηθοποιός,
Ο οποίος μεγαλόπρεπα περνά την ώρα του επί σκηνής
Και μετά δεν ακούγεται πια ποτέ: είναι μια ιστορία
Που την διηγείται ένας ηλίθιος, γεμάτος ήχο και στόμφο,
Χωρίς να σημαίνει τίποτα.»

- Μακμπέθ (Γουίλιαμ Σαίξπηρ, 1606)
Άξιο σημείωσης ότι ο ποιητής χρησιμοποίησε την λέξη «idiot» που για μας μεταφράζεται σήμερα ως «ηλίθιος», όμως όταν τό ‘γραψε, «idiot» σήμαινε «ιδιώτης» (idiot) με την Αρχαία Ελληνική έννοια εκείνου που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του ή τις δικές του μόνο απόψεις γεγονός που δεν αφήνει χώρο για γενικότερη γνώση ή σκέψη.

Βέβαια, παραπάνω εστίασα στους Αρχαίους Έλληνες Φιλοσόφους.
Όσο και να φαίνεται ακατανόητο στον Έλληνα, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι φιλόσοφοι:

Από την Γουικιπαίδεια,

Western philosophers

Greek philosophers

600-500 BC

500-400 BC

400-300 BC

Hellenistic era philosophers

300-200 BC

200-100 BC

  • Carneades (c. 214 – 129 BC). Academic skeptic. Understood probability as the purveyor of truth.

Roman era philosophers

100 BC - 1 AD

1-100 AD

  • Cicero (c. 106 BC – 43 BC) Political theorist.
  • Philo (c. 20 BC – 40 AD). Believed in the allegorical method of reading texts.
  • Seneca the Younger (c. 4 BC – 65 AD). Stoic.

100-200 AD

200-400 AD

Medieval philosophers

500-800 AD

800-900 AD

900-1000 AD

1000-1100 AD

1100-1200 AD

1200-1300 AD

1300-1400 AD

1400-1500 AD

Early modern philosophers

1500-1550 AD

1550-1600 AD

1600-1650 AD

1650-1700 AD

1700-1750 AD

1750-1800 AD

Modern philosophers

1800-1850 AD

1850-1900 AD

1900-2000 AD